Ne zaman…

 

 

 

Ne zaman…

 

Ne zaman gökyüzüne baksam

gökyüzünün renklerine takılsa yüreğim

suretini görürüm karşımda

usumda göl gibi kalan gözlerini

 

Ne zaman perdesiz akşamlara aksam

dans eden yıldızları izlesem

acılardan güçlenen sesin takılır aklıma

en güzel melodileri dillendiren sesini

 

Ne zaman yalnızlığı dinlesem

yalnızlığımı saran yüceliğini düşünür

bir halkı, bir ülkeyi sarışını anımsar

bilge yalnızlığın karşısında titrerim

 

Ve ne zaman kendimi yargılasam

sorularla ruhumu yıkasam

bize cevap olan gerçeğin karşımda durur

küçük bedenlerde boğulan sesimizle

utanır ağlarım

 

 

Arjin ROJ