LEYLA QASIM

 

Kolları arkadan bağlı

Saçlarından sürükleyerek getirdiler Leyla’yı

Söyle dediler

Kimsin, kimdi arkadaşların?

Adım Leyla’dır bayım

Babalarımın adıyla tanınır

Benim ülkemde insanlar.

Yani anlayacağın

Leyla Qasım’dır

Adım soyadım

Arkadaşlarıma gelince

Çok var tanıdığım, tanımadığım

Olimpia’de Gouges, Luxemburg

Clara, Cezayirli Cemile ve diğerleri

Bilmem ki hangisini soruyorsunuz?

“Ne diyor bu Krad kaltağı

Gavur isimler sayıyor bana

Tek anladığım Cemile adı”

Diye bağırdı ağzı köpürerek

Tanrı dağı kadar Müslüman albay

Bir rütbeli Saddam uşağı

Bir aşağı, bir yukarı

Odada dolaşıyor albay

Aklını başına topla doğrusunu söyle

Kimdi arkadaşların

Biliyorum masumsun sen

Biliyorsun masumlara dokunmayız biz

Söyle de kurtul

Kimdi arkadaşların

Niçin  düştün bu yola

Söyledim isimlerini

Arkadaşlarımın bayım

Bu yola ise düşmedim

Bu yolda doğdum ben.

Ben Kawa’nın dişisiyim

Amerika’nın Kızılderilisi

Harlem’in zencisiyim bayım

Ve Mezrabotan uygarlığı’nın sahibiyim.

“Yatırın” dedi “kaltağı”

Cepler açın vücudunda

Meydan okumak neymiş gösterin şuna.

Usandı falaka

Usandı coplar

Usandı işkenceci

Ama usanmadı Leyla

“Kahrolsun sömürgecilik”

“Yaşasın bağımsızlık..”

Buydu son sözleri

Ve bayrak gibi

Sallandı idam sehpası…

Ben Leyla Qasım bayım!

Belki siz tanımazsınız beni

Sizden önce bir albay vardı burada

Ölmüş olmalı ve öldü daha niceleri

Ama ben çoğaldım bayım

Türkü türkü yayıldım

Marş oldum dillerde

Mahkemelerde haykırıyorum

Ve öldükçe çoğalıyorum ben bayım.