Kaç bahar geçti

Kaç bahar geçti

Gözleri sürgülü, bakışları yasak

Sözleri suçlanmış

Varlığı “inkar ve imhadır” şimdi

Gülüşleri dona kalmış

Yurdumun yalın ayak çocukları

Hüzündür, umuttur, öfkedir şimdi

Yıkar bakışları köhnemiş beyinleri

Hançerdir şimdi bakışları

Vurur kalbinden hainini

Kaç asrın, kaç kuşak özlemidir duyulan

Kaç bedeldir verilen

Ömürleri sunarak ona

Ne dalında biten gül

Ne asi fırtınalara kapılan

Yaprak döküntüleri

Masmavi gökyüzü

Ve yemyeşil doğasında

Uçuşan, daldan dala konan

Kendi coğrafyasında

Bir mülteci kuştur şimdi

 

Zeynep Botan Koçer