Tirkî  |  Erebî

Ey hezkirî!

Dema ez van hevokan ji we re dinivîsînim

Li Amedê, xakên ku dem tê de bûyî bêmirin de dinivîsînim

Bi xwediyê ruhên bêdawî

Û bi hesreta hezaran Arînên delal ve

Mîna hespekê, bi çar gavî

Ber bi we baz didim

Ey hezkirî!
Dema ku ber bi we ve têm

Xelekên çarmixan

Û tabûtên ji sê deriyan derbas dikim

Mêyzeke hezkirî!

Niha ez pir cuda dibim

Laşê min giyana min cuda

Destên min cuda digrin

Dengê min û reşika çavê min cuda ye

Cuda dimeşim bi xetên li ser rûyê xwe ve

Tu bêje hezkirî, tu!

Dema ku ez berê pênûsa xwe

Ber bi rûpelê ve digrim

Yên ku di giyana min de hêlîn çêkirine difikirim

Bi bask dibim

Ji bo dîtina xwe ber bi we difirim

Û stêrka gelawêjê derbas dikim

Tu jî dizanî hezkirî!
Bawerî mirinan nasnake

Û di şeva çaran de bêmirinî dibe jiyan

Canên ku di oxira jiyanê de laşên xwe daynin

Niha qîrînên wan dibîhîsim

Lingên min hîn baştir pêlê dikin

Ne ba, ne befr

Û ne jî bager û bahozên şevan dikare min bihejîne

Erê hezkirî!

Dema ez bi wan re ji jiyanê hez dikim

Dibime sewdaliyê mirinên sipehiyan

Dema ez van hevokan ji we re dinivîsînim

Di rêhevaltiya Karwan û Xecêyan de Kemal Pîr dibînim

Dema ku Kemalê biçûk

Bombeyê xwe di laşê xwe de teqend

Digot; ‘Li Amedê Kemal namirin, ew bêmirin in!’

Ey hezkirî!

Di nava şerê Sara’yan de

Porê xwe yê belav bûye kom dikim

Û bi qîrînên wan dihûnim xeyalên xwe

Niha ez bê tirs dimeşim

Ez rast dibêjim hezkirî!

Awazên wan her dibîhîsim

Dema ku gerdûn rûpelên xwe

Zindîbûnê nîşan dide

Nabê yar ji zordestan re

Û koletiyê qabul nake

Dîroka min ya ku niha

Mîna razberekî tê veşartin

Ji yên ku bi qilifên mirovatiyê xwe veşartine

Û ji jiyanê re nabin yar

Kirasê şermê li wan dike

Ey hezkirî!

Mêyze bike. Tu dibînî? Na!

Tu mîna roja destpêkê

Ji destên gerdûnê yên vekirî

Navê yekem yê hîlala bi bereket welatê minê

Dema ku min bihîst

Zarokê yekem li welatê min şîr mijandiye

Dema ku min bihîst destana yekem yê sewdayê

Li welatê min hatiye vegotin

Û yekem yên ku laşên xwe bi agirê xemilandin

Bi pîrozbûna wan hestên min ketin nava govengekî bê dawî

Û li ser rêzên çiyayê Zagrosan

Li xemla welatê xwe dimeyzînim

Û ji xweliya agirê tefiyayî a Araratê

Xwe ji nûve ava dikim

Ey hezkirî!

Bi hebûna we dergûşa cîhanê

Bi bayê tê hejandin

Gava min xwe di we de dît û şûn de

Her çiyayên ku li ber derbas bûyîm

Di singa wê de kulmek av mijand

Û çiya bû dayîka min

Ey hezkirî!

Li gava min xwe di we de dît û şûn de

Li ser lûtkeyên çiyayan

Serê xwe datînim ser kevir

Û kevir dibe dergûşa min

Ey hezkirî!
Dema min dît,

Di sifreya decal de

Bira, xwîna bira vedixwe

Dema ku min di qesran de sultan dîtin

Min nexwest ku mîna find û çirayê bim

Min xwest ku di agirê Semayan de bibim çirûskek

Û dixwazim ku di destpêkê de laşê min bişewite

Da ku xweşikbûna agirê di laşê xwe de bibînim

Erê hezkirî!

Tu dibînî? Na!
Niha ji bona we rûniştine dîwanê

Nesîmî, Pîr Sultan û Halaci Mansur

Ji bona we dibêjin

Gemiya Nuh a duyemîn e

We ji ruhê xwe û giyana xwe ji bo mirovahiyê bûne pir

Ey hezkirî!

Hz. Muhammed ji bona we

Di xutbeya xwe de dixwîne û dibêje

Ewî dara evînê çandiye û mohra xwe

Ji bona jiyaneke xweşik lê daye

Ey hezkirî!

Niha rêhevalên we yên herî nêz Îsa pêxember hemû kîretiyan

Li  çarmixê dixe

Dema ku Hecî Bektaş qedehek ji tîrêjên we vedixwe

Serxweş dibe di nava gerdûnê de

Ya erê hezkirî!
Dema ez van hevokan dinivîsînim

Li ser xaka Amedê me

Xweziya ez dengbêjekê jêhatî bûma

Min kariba mîna destana Derwêş û Edulê vegotibaya

Hebûna we li gel min

Xweziya ez wênesazekê wiha jêhatîbûma

Minê xîz kiriba,

Baran tu yî, roj tu yî

Û rehma li ser zindiyên hemû gerdûnê tu yî

Mane êdî bese ev hesret

Dayîkên ku ji ruhên xwe hezaran perçe dayîn

Dixwazin di kenên we de bibînin derman ji birînên ku roj bi roj xwîn dide

Erê hezkirî!

Îro ez li hevokên xwe yên ku dawî lê nayê bi dawî dikim

Sibê jî ez bi hêviya hemû hesretên nîvçe mayî re we hembêz dikim

Arîn Gelhat Amed

Ji bona bîranîna şehîdên Amedê

Kategori: Helbest